Tölvupóstur frá Jonsig@laerdiskoli.dk til Numero_uno@slottet.dk

Vér. Mótmælum. Allir!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11

Merkilegt fólk

Ég var að koma frá tónleikum þar sem hljóðfæraleikarar á aldrinum 7-14 ára léku listir sínar. Það er svo sem ekkert í frásögur færandi, krakkarnir stigu á stokk hver af öðrum og spiluðu eftir bestu getu.

Þegar langt var liðið á tónleikana þurfti ég að bregða mér á salernið. Þegar ég kom fram á gang blöstu við mér tveir þéttskipaðir bekkir þar sem sátu hágrátandi börn með foreldrum sínum. Mér fannst þetta ansi merkileg sýn, en í þann mund sem ég var að smeygja mér inn á salernið bar ég kennsl á einn krakkann og fattaði, að þetta væru allt krakkar sem voru búnir að stíga á svið. Mér fannst blessuð börnin taka þessu fullalvarlega. En það þarf náttúrulega lítið til eyðileggja veröld viðkvæmra sála. Ef þau bara vissu, hversu lítinn áhuga fullorðna fólkið hafði á þeirra getu...

Þegar ég var svo á leiðinn til baka í sætið, varð mér hins vegar litið ofan í stílabók sem einn af fullorðnu gestunum hafði í fanginu. Þar hafði hann skrifað:

Nr 11 (klarinett)
Framkoma: Viðvaningsleg
Spilageta: Hlægileg
Klæðnaður: Viðeigandi

Nr 12 (píanó)
Framkoma: Barnaleg
Spilageta: Fyrir neðan allar hellur (verstur af sjö ára krökkunum)
Klæðnaður: Eins simpansi í smókingjakka

Nr 13 (píanó)
Framkoma:
Spilageta:
Klæðnaður: Dræsulegur, mjög óviðeigandi

(Hann var að skrifa eitthvað í spilagetu á sömu stundu og ég gekk framhjá)

Hver gerir svona? Og hvers vegna? Var þetta kannski blaðamaður?

Hann minnti mig á annan furðufugl sem ég rakst á í matvöruverslun hér um daginn. Það var músagrár, úfinn, miðaldra maður með augabrúnir eins og tvö lítil fuglshreiður. Hann er týpan sem gengur um með málband í vasanum öllum stundum og notar bílinn sinn sem einn stóran verkfærakassa. Dóttir hans kemur til hans með tvo geisladiska og réttir honum án þess að segja neitt. Þá tekur hann upp málband (aha!) og mælir lengd, breidd og hæð á báðum geisladiskum áður en hann segir: Ókei.

Ég hef aldrei séð neitt jafn merkilegt allt mitt líf. Þetta voru ósköp venjuleg geisladiskahulstur. Í nákvæmlega sömu hlutföllum og öll önnur geisladiskahulstur. Af hverju, af hverju, af hverju þurfti hann að mæla þau? Og hvers vegna þurfti hann að mæla þau hvert fyrir sig? Hann hlýtur að hafa séð að þetta voru jafnstór hulstur. Eða er þetta spurning um millimetra? Mig langar svo að vita það. Ég hefði átt að spyrja hann. Þetta heldur fyrir mér vöku.

Sem minnir mig á þriðja merkilega atburðinn. Ég stend í biðröð. Fyrir framan mig stendur ungt par á mínum aldri. Strákurinn talar í síma:
Hann: Já, já, allt í lagi, bless
(Leggur á)
Hún: Var þetta Marie?
Hann: Já.
Hún: Bað hún að heilsa mér?
Hann: Nei.
Hún: Hún vissi samt að ég stend við hliðina á þér.
Hann: Já, ég minntist á það strax í byrjun.
Hún: Týpískt.

???

Plastpoki segir meira en þúsund orð

Plastpoki frá matvörukeðjunni ICA:



Athugum þetta aðeins nánar:


Og hvað skyldi vera í pokanum?

Frosin pizza...


... og flaska af Farris (sódavatn).

Við lifum á merkilegum tímum þegar plastpokar geta hæðst að lífi okkar og fyllt okkur sjálfshatri.

Morgunglaðningur

Ég mun ekki sakna þess að lifa í kjallara. Þegar ég fór á fætur í morgun fann ég þetta lík sem hafði kramist undir sofandi líkama mínum:

Ætli hún hafi skriðið upp í rúm til að deyja og hafi þegar verið látin er ég velti mér á hana? Eða er nakinn líkami minn kynþokkafull hraðbraut fyrir köngulær og skordýr næturinnar? Mér var fljótlega hugsaði til annarar köngulóar sem fannst í bökunarskálinni okkar fyrr í sumar:

Skyldu svona kvikindi skríða yfir andlitið mitt á hverri nóttu án þess að ég taki eftir því? Hversu mörg skordýr hef ég gleypt gegnum árin? Ef Köngulóarmaðurinn er að lesa þetta, þá má hann kommenta.

Smekkleysa

Þetta er svo sem ekkert merkilegt veggspjald en það var eitt orð þarna sem vakti athygli mína: Voldtektsdager. Nauðgunardagar. Orðið minnti mig á auglýsingu sem ég heyrði á Bylgjunni fyrir nokkrum árum.

Ofurhress rödd:

Jájájá, nú er komið að því! Við hitum upp fyrir Verslunarmannahelgina. Alla þess viku eru Nauðgunardagar í Kringlunni. Af því tilefni verður sérstakur hnífamarkaður á þriðju hæðinni og allar lambhúshettur á hálfvirði. Við bjóðum upp á fjölbreytta skemmtidagskrá frá mánudegi til fimmtudags. Strákarnir í Skítamóral munu koma öllum í réttu stemmninguna og Raggi Reip skemmtir þeim yngstu. Auk þessa munu fimmtíu fyrstu viðskiptavinirnir hvern dag fá tveggja metra langan reipisbút gefins í Byggt og búið!
Kíktu í Kringluna, það er þess virði.

Dýpri rödd:

Kringlan.
Nauðgar Smáralindinni í (blíííp).

Ég man vel eftir þessari auglýsingu. Mér fannst hún einstaklega ósmekkleg. Að jafnalvarlegt málefni skuli vera gert að markaðsvöru er forkastanlegt. Sannkölluð siðblinda.

Blóð í tröppunum

Í stigagangi einum fann ég þetta skilti,




og í þrepunum voru vissulega blóðdropar!




Þetta fannst mér einstaklega skemmtilegur fundur, en jafnframt furðulegur. Í kjölfarið sóttu á mig nokkrar vangaveltur.

Spurningin er ætluð einhverjum sem gæti útskýrt tilkomu blóðsins. Á sá bara að skrifa svarið aftan á blaðið?

Sú sem skrifaði skilaboðin (mig grunar að það sé kona) hefur greinilega áhyggjur af þessu máli. Hvers vegna elti hún ekki blóðslóðina og spurðist fyrir í eigin persónu? Blóðeigandanum hefur kannski blætt út í íbúðinni sinni. Nei, það virðist ekki vera svo mikið áhyggjuefni. Ég held að sú sem skrifaði skilaboðin hafi nefnilega verið sú sem þreif sameignina seinast og var frekar pirruð yfir því að einhver skuli hafa látið sér blæða yfir nýskúruðu þrepin.

Það sem mér finnst samt allra skemmtilegast við þetta skilti, eru blóðrauðu stafirnir. Var þetta meðvituð ákvörðun? Af hverju notaði hún ekki svartan túss? Bláan kúlupenna?

Og að lokum: Hvaðan kom blóðið? Voru þetta blóðnasir, áverkar eftir helgardrykkju eða slefandi vampíra?